วันธรรมดา — The Death of time

บ้านของแอนนา

“ แอนนา อย่าไป! ”
“ ฉันต้องไป...... ” เสียงตอบอย่างแผ่วเบา
“ ไม่นะแอนนา ”
“ ลาก่อน เอริก ”
_{แอนนา แอนนา!!! เธอลืมตาขึ้น หายใจแรง เสียงเรียกของแม่ทำให้เธอสะดุ้งตื่น}

_{“ โถแม่ วันนี้วันหยุดหนูนะ ขอตื่นสายหน่อยไม่ได้เหรอคะ ”}
_{" ได้ แต่นี้สายมากแล้วนะลูก แค่แม่เรียกสะดุ้งขนาดนั้นปกติขี้เซาจะตาย”}
_{“ ก็.....เฮ้อออ ไม่มีอะไรค่ะแม่ ”}

_{แอนนาตอบ พร้อมกับเสียงถอนหายใจ เธอมองออกไปที่นอกหน้าต่าง ต้นไม้ ทุ่งหญ้า}
_{ที่พลิ้วไหวตามสายลม ชวนให้เธอมองจนละสายตาไม่ได้}

_{“ แอนนา ”}

_{เสียงอันนุ่มนวลของแม่ ทำให้เธอหลุดจากภวังค์ เธอหันไปมองรอบห้องที่เธอคุ้นเคย}
_{เธอลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปกอดแม่ หน้าซบที่หัวไหล่ พลางบ่นพึมพำเบาๆ}
_{อยากกอดแม่แบบนี้ไปนานๆ}

_{“ แอนนา รถลูกพ่อซ่อมให้แล้วนะ ”}
_{"ขอบคุณค่ะพ่อ รักพ่อที่สุดเลย ”}

_{เธอทำท่าทาง ส่งสายตาบ๊องแบ๋วให้กับผู้เป็นพ่อ ที่ดูแลทั้งสวน บ้าน รถ และ}
_{เมี๊ยววววว!! ใช่แล้ว เจ้ามัว เจ้าแมวสีส้มที่ทั้งอ้อนขี้งอน และ เอาแต่ใจ}

_{“ แอนนา ลูกนัดกับเอพริ้วไม่ใช่เหรอ ”}
_{“ ใช่ค่ะแม่ หนูเกือบลืมเลย!!! ”}

_{ตายแล้ว กี่โมงแล้วเนี่ย สายแล้วๆๆๆๆเสียงของแอนนาพรางบ่นไปด้วย}
_{เตรียมอุปกรณ์ไปด้วย เธอเดินวนในบ้านเพื่อหยิบอุปกรณ์อยู่หลายรอบ}
_{เมื่ออุปกรณ์พร้อมเธอจัดการยกอุปกรณ์ไว้ที่หลังรถ}

_{“ แม่ค่ะ หนูไปหาเอพริ้วก่อนนะคะ ”}
_{“ จ้าลูก แล้วจะกลับมากินข้าวไหม ”}
_{“ อืม.......ถ้างานเสร็จไว หนูจะโทรมาบอกแม่ก่อนนะคะ ”}
_{“ ยังไง อย่าลืมโทรมาบอกแม่นะ ”}
_{“ ได้ค่ะแม่ แล้วเจอกันนะคะ ”}

_{แอนนารีบคว้ากระเป๋า และเดินไปขึ้นรถ ตลอดเส้นทางที่ผ่าน มีเสียงเพลงในรถเปิดคลอเบาๆ}
_{เพื่อคลายความเงียบให้กับแอนนาได้เป็นอย่างดี แม้ระยะทางจะใกล้ แต่สำหรับเธอการขับรถคนเดียว}
_{ระยะทางจะใกล้แค่ไหน มันก็ไกลสำหรับเธอ ถึงร้านกาแฟที่เอพริ้วนัดแล้วสินะ}
_{เสียงพรึมพำเบาๆของหญิงสาว ที่กำลังจะลงจากรถของตัวเอง}

ณ ลานจอดรถ

_{ก๊อกๆๆ ว้าย!!!ยัยเอพริ้ว!! ทำฉันตกใจหมดเลย}
_{หญิงสาวร้องลั่น พร้อมกับทำตาโตใส่เพื่อนสนิทของเธอ}
_{เธอรีบลดกระจกรถลงเพื่อที่จะได้บ่นเพื่อนสนิทของเธอสักหน่อย}

^{“ ยัยเอพริ้ว!! ฉันตกใจหมด กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่เลย ”}
_{“ แหมๆๆ แค่มาเคาะกระจกแค่นี้ ตกใจไปได้ กำลังคิดอะไรอยู่จ๊ะ คิดถึงหนุ่มเหรอเธออ่ะ ”}
_{“ หนุ่มที่ไหนละ ชีวิตฉันมีแต่งาน พ่อ แม่ แล้วก็เจ้ามัวย่ะ!!! ”}
_{ใครจะไปเหมือนเธอ จีบหนุ่มไปเรื่อย เห็นหล่อเข้าตาก็จีบ ยัยเพื่อนตัวแสบ}

_{“ ก็เธอสนใจแต่งาน ไม่เหมือนฉัน เนื้อหอม หนุ่มตามจีบเยอะแยะ ฮุฮุ ”}
_{เอพริ้ว พูดพรางหัวเราะ}

_{“ ไปๆๆ ไปได้แล้ว แล้วจองห้องไว้รึยัง คาเฟ่นี้มีห้องสำหรับนั่งทำงานไม่ใช่เหรอ ”}
_{“ เรียบร้อยแล้ว เธอไม่ต้องห่วง ระดับเอพริ้วสะอย่าง ”}
_{“ มาช่วยฉันขนอุปกรณ์ด้วยนะคะ คุณเพื่อนเนื้อหอม ฮ่าๆๆ ”}

_{ยัยเอพริ้วคนนี้หลงตัวเองจริงๆ แต่ก็สมควรแล้วละ สาวผิวเข้ม ตาคมโต ผมดำยักศกนิดๆ}
_{มีเสน่ห์ไม่ใช่น้อย คาเฟ่นี้เคยมาครั้งแรกสะด้วยสิ เห็นว่ามีห้องให้เช่าแบบส่วนตัวก็ดีเหมือนกัน}
_{จะได้มีสมาธิในการทำงานสักหน่อย}

คาเฟ่

_{Kiyu cafe’ ยินดีต้อนรับค่ะ เสียงสาวๆพนักงานในคาเฟ่พูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน}
_{มีแผนผังร้านด้วย มีทั้งหมด 3 ชั้น ชั้นแรกเป็นโซนนั่งชิลๆสบายๆ}
_{ชั้นที่ 2 เป็นแบบห้องกั้น สามารถนั่งทำงานได้}
_{ชั้น 3 เป็นห้องประชุม ทำงานโดยเฉพาะ สั่งน้ำ 2 แก้วขึ้นไปฟรี 30 นาทีแรก}

_{ถ้าสั่งเซ็ตเครื่องดื่มพร้อมอาหารฟรี 1ชั่วโมง ชั่วโมงต่อไปชั่วโมงละ 50 บาท}
_{สุดยอดจริงๆ ต้องแบบนี้สิเพื่อนรักของฉัน}

_{“ แอนนา แอนนา!!! ” เพื่อนสนิทเรียกแอนนา}
_{“ อีกแล้วนะยัยเอพริ้ว ฉันกำลังอ่านรายละเอียด เพลินๆ ”}
_{“ ฉันขอโทษได้ไหมละ ที่ทำเธอตกใจอีกรอบ}
"_{อ่ะ เมนูเลือกได้เลย ส่วนห้องฉันจัดการหมดแล้ว เธอไม่ต้องห่วง เครื่องดื่ม อาหาร ของว่าง}
_{สั่งได้เลย หัวหน้าเลี้ยงเราแล้ว เต็มที่จ้ะ ”}
_{“ จริงเหรอเอพริ้ว หัวหน้าเราอ่ะนะ? ”}

_{ไม่อยากจะเชื่อว่าจะใจดีขนาดนี้ ปกติใช้งานเราทั้งคู่ จนแทบไม่ได้พัก}
_{ข้าวสักมื้อยังไม่เลี้ยง รอบนี้มาแปลกจัดเต็มสะขนาดนี้}

_{“ เอาน่าๆ เพื่อโปรเจกนี้ มีแค่เราสองคนเท่านั้นแหละ ที่จะทำให้หัวหน้าได้ปลื้มใจ ”}
_{“ แหวะ!!! ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นหัวเราเลย ”}

_{ตาลุงหัวหน้าทั้งขี้เหนียว ชอบเอาหน้า งานบางชิ้นเป็นของฉันแท้ๆ ก็เอาไปเป็นผลงานของตัวเอง}
_{ถ้าไม่ใช่เพราะเอพริ้ว โปรเจกนี้ฉันไม่มีทางช่วยแน่นอน สองสาวสั่งออร์เดอร์เสร็จ พนักงานเดินนำพาสาวๆขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องทำงานของพวกเธอ}

_"_{อีกประมาณ 10 มาที จะมีพนักงานนำอาหารเครื่องดื่ม มาเสริฟที่ห้องของคุณลูกค้านะคะ "}
_{พนักงานคาเฟ่พูดกับสองสาว}

_{เอพริ้วและแอนนา ช่วยกันจัดอุปกรณ์ที่เตรียมมา แอนนาชื่นชมกับกลิ่นของกาแฟ}

_{" กาแฟหอมจังเลย "}_{กาแฟเป็นสิ่งที่ฉันโปรดปราน และที่ขาดไม่ได้ เค้กกกกกช็อคโกแลตตตต}

_{ฟินสุดๆ นี้สิกำลังใจในการทำงาน เติมพลังงานให้ร่างกายดีกว่า เอพริ้วเปิดเพลงคลอเบาๆ}
_{ในระหว่างที่พวกเธอทำงาน ต่างคนต่างทำงานที่รับมอบหมาย พวกเธอต้องรีบทำให้เสร็จ}
_{เพื่อที่จะได้ส่งงานให้กับหัวหน้าของพวกเธอภายในพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงวัน}

คำถามของเพื่อน

_{“ นี้.....แอนนา เธอมีความฝันที่อยากจะทำงานอื่นบ้างไหม ”}
_{เอพริ้วถามแอนนาในระหว่างที่เธอก็พิมพ์งานไปด้วย}
_{“ เธอถามทำไมเอพริ้ว? ”}_{แอนนาจ้องหน้าเอพริ้ว หัวคิ้วขมวดชนกัน}
_{“ ฉันก็แค่สงสัย ว่าเธออยากทำงาน หรือ อาชีพอื่นบ้างไหม เพราะฉันเห็นคนที่ทำงานด้านอื่นๆ}
_{ฉันรู้สึกอยากทำบ้าง ”}

_{เอพริ้วถามแอนนาที่กำลังนั่งพิมพ์งาน พร้อมกับสีหน้าที่ยังคงความสงสัย}
_{กับคำถามที่เอพริ้วตั้งขึ้นมา เสียงเพลงยังคงดังเบาๆ}
_{ที่ยังอบอวลกับสถานการณ์ที่ไร้คำตอบจากแอนนา}

_{ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!เสียงเคาะประตูทำให้หญิงทั้งสาวสองคนต้องชำเลืองตามองไปที่ประตู}

_{“ ไม่ทราบว่า มีอะไรรึป่าวคะ ” แอนนาถามพนักงานคาเฟ่}

_{“ต้องขออภัยคุณลูกค้าที่มารบกวนเวลาทำงานนะคะ^^ ”}
_{เสียงของพนักงานที่นี้อ่อนหวานจริงๆ สมกับชื่อคาเฟ่ที่เป็นสไตล์ญี่ปุ่น}

_{“ ค่ะ ไม่รบกวนเลย ” แอนนาตอบอย่างนุ่มนวล}
_{พร้อมกับยิ้มเล็กๆให้กับพนักงาน}

_{“ คาเฟ่เรามีบริการพิเศษสำหรับลูกค้าที่มาใช้บริการห้องประชุม เกิน 3 ชั่วโมงขึ้นไป ไม่ทราบว่าคุณลูกค้า จะรับเป็นบลูเบอรี่ชีทเค้ก หรือ สตอเบอร์รี่ชีทเค้กดีคะ ”}

_{พนักงานถามพร้อมกับยิ้มให้กับผู้ที่จะให้คำตอบแก่เธอ}

_{“ เอ่อ.....ไม่ทราบว่ากำหนดจำนวนไหมคะ? ”}
_{แอนนาถาม พร้อมกับความหวังอันน้อยนิดของเธอว่าคงจะไม่จำกัดจำนวน}

_{“ ลูกค้าทั้ง 2 ท่าน จะได้รับเค้กคนละ 1 ชิ้นค่ะ ”}

_{แอนนาแอบยืนยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่คนเดียว โฮ๊ะๆๆนี้สินะที่เขาว่าสมพรปราถนา}
_{เยส!! ยัยเอพริ้วจะได้ไม่ต้องมาแย่งของฉัน}

_{“ รับทั้ง 2 รสเลยค่ะ ”}_{แอนนาตอบ}
_{“ ได้ค่ะคุณลูกค้า อีก 5 นาที จะมีพนักงานมาส่งเค้กนะคะ ทางเราไม่รบกวนคุณลูกค้าแล้วนะคะ ”}
_{“ ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ” แอนนาตอบ}

_{ในขณะที่พนักงานสาวกำลังเดินไปขึ้นลิฟต์}
_{แอนนาก็เดินออกจากห้องไปที่ห้องน้ำ}
_{เพื่อทำธุระส่วนตัวของเธอ ส่วนเอพริ้วก็ก้มหน้าก้มตา}
_{พิมพ์งานของเธอต่อไป}
_{พร้อมกับฮัมตามเพลงที่เธอเปิด แม้แอนนาจะไม่ค่อยชอบ}
_{เพลงที่เอพริ้วเปิดสักเท่าไร}
_{แต่เธอก็ไม่เคยบ่น หรือ ว่าเอพริ้วเรื่องเพลงสักครั้ง}

แค่ความฝัน

_{“ นี้.........”เสียงของแอนนาเรียกเอพริ้ว}
_{“ หืม? ” เอพริ้วตอบแอนนาด้วยความงุนงง}
_{“ คำถามที่เธอถามฉันอ่ะ ว่าแต่เธอสนใจอาชีพอื่นด้วยเหรอ? ”}
_{แอนนาถามเอพริ้ว พร้อมกับตักบลูเบอรี่ชีทเค้กกินไปด้วย เคี้ยวไปด้วย}

_{“ อืม.....ก็......มีนะ ”}
_{เสียงตอบของเอพริ้ว พร้อมกับเค้กที่เต็มปาก}

_{“ เคี้ยวให้เสร็จก่อน ค่อยตอบฉันก็ได้ เคี้ยวไปพูดไป เดี๋ยวก็สำลักเค้กหรอก ”}_{แอนนาพึมพำ}
_{“ ก็แหม.....สตอเบอร์รี่ชีทเค้กอร่อยขนาดนี้ เธอก็ให้ฉันกินก่อนไม่ได้รึไง ค่อยถามทีหลังก็ได้ ”}

_{เอพริ้วตอบพร้อมกับสีหน้าที่จริงจังกับการกินชีทเค้กของเธอ}

_{“ ก็เห็นเธอถามฉัน ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำนะ แต่....... "}
_{แอนนาตอบพร้อมสีหน้าที่ดูเศร้า}

_{" แต่อะไรเหรอแอนนา " เอพริ้วถามด้วยความสงสัย}
_{" ทำไงได้อายุของเรากำหนดมาให้ทำงานในศูนย์วิจัย ไม่สามารถไปทำงานอื่นได้นิ ”}
_{แอนนาตอบด้วยน้ำเสียงที่เศร้าหม่อง}

_{“ ฉันรู้ว่าเราไม่สามารถไปทำอาชีพอื่นได้ แต่ความฝันของคนเรามันมีกันได้นะแอนนา}
_{อย่างน้อยๆในความฝันก็คืออิสระของเรานะ ที่อยากจะฝัน อยากจะทำอะไรก็ได้ ”}

_{“ ใช่ เธอพูดถูกเอพริ้ว แต่ฉันไม่กล้าฝันหรอก เพราะฝันไปยังไงความจริง}
_{เราก็ทำอะไรไม่ไ่ด้หรอก ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงให้เราได้ ”}

_{แอนนาตอบเอพริ้วด้วยน้ำเสียงที่เย็นและนิ่ง พร้อมกับใช้สายตาทั้งคู่จ้องมองไปที่เอพริ้วที่กำลังเอนตัวลงพิงผนักเก้าอี้ ที่สามารถปรับให้นอนได้ นี้ก็ใกล้เย็นแล้วสินะ ฉันอยากกลับบ้านไปพักผ่อนแล้วน๊า อีกแค่ไม่กี่หน้าก็จะเสร็จแล้ว สู้ๆยัยแอนนา เสียงแอนนาพึมพำให้กับตัวเอง หลังจากที่เอพริ้วเอนนอนสักพัก ก็มาลุยงานต่อ ทั้งสองสาวนั่งพิมพ์งานกันอย่างยาวนาน จนเวลาล่วงเลยมาถึงเย็น}

_{เย้!!!เสร็จแล้ว เสียงของแอนนาพูดขึ้น พร้อมกับยกมือถือขึ้นเพื่อโทรหาแม่ของเธอ}

^{“ ว่าไงลูก กลับมากินข้าวที่บ้านไหม ”}^{เสียงตอบรับของแม่ทางมือถือ}
^{“ ค่ะแม่ สักพักพวกหนูก็จะกลับบ้านแล้วค่ะ งานเสร็จแล้ว ”}
^{“ แล้วเอพริ้วจะมากับหนูไหม หรือว่า แยกย้ายกัน ถ้ามาแม่จะได้ทำกับข้าวเพิ่ม ”}
^{“ ไปค่ะคุณป้า หนูไปด้วย คิดถึงฝีมือคุณป้ามากค่ะ ”}
^{เอพริ้วส่งเสียงดัง เพื่อให้คู่สายของแอนนาได้ยินเสียงของเธอ}
^{ว่าเธอดีใจแค่ไหน ที่คู่สายของแอนนาถามถึงเธอ}

^{“ ยัยเอพริ้ว!!! เธอนี้นะ ไม่ค่อยเท่าไรเลยนะ กับของกินเนี่ย ”}
^{แอนนาพูดโดยที่คุณแม่ของเธอยังอยู่ในสาย}

^{“ ฮ่าๆๆ เอพริ้วนี้ยังเหมือนเดิมเลยนะ ส่วนลูกแอนนา อย่าทำเสียงดุใส่เอพริ้วแบบนั้นสิ ”}
^{“ แม่อ่ะ....... ” น้ำเสียงสุดเซ็งของแอนนาที่โดนแม่ดุใส่}
^{“ งั้นแม่ไปเตรียมอาหารก่อนนะลูก ค่อยๆขับรถมากันนะ ทั้งคู่เลย ไม่ต้องรีบนะลูก ”}
^{“ ค่ะแม่ แล้วเจอกันที่บ้านนะคะ จุฟๆ ”}

^{ตู๊ด!!เสียงวางสาย แอนนาเก็บมือถือ และเริ่มลงมือ}
^{เก็บอุปกรณ์ ใส่กระเป๋า และช่วยกันขนของเพื่อไปไว้ที่เบาะหลังรถ}

^{ติ๊ง!!เสียงลิฟดังขึ้น สองสาวหันหน้าไปมองที่ประตูลิฟต์พร้อมกัน เพราะชั้นที่พวกเธออยู่ก็พากันลงไปหมดแล้ว เหลือแค่พวกเธอสองคน}

^{“ แอนนา!!เสียงลิฟต์!! ” เอพริ้วเรียกแอนนาด้วยความตกใจ}
^{“ เธอจะตกใจทำไม คิดในแง่บวกไว้ พนักงานนั้นแหละ ”}
^{แอนนาตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง จะมีใครขึ้นมาอีกนอกจากพนักงาน}

^{“ นี้....แอนนา ตั้งแต่เป็นเพื่อนเธอมา ไม่เคยเห็นเธอตกใจกับอะไรเลย ”}
^{“ ก็.....มีบ้าง” แอนนาตอบ พร้อมกับสะพายกระเป๋าของเธอ}
^{“ เช่น......ถามจริง ” เอพริ้วทำท่าทางสนใจกับคำตอบ}
^{“ อืม........จะรู้ไปทำไมเนี่ย คนเราก็ตกใจได้ไหม แค่ใครจะตกใจง่าย ตกใจยากแค่นั้นเอง ”}
^{“ ก็จริงนะ ฉันตกใจ แต่เธอเนี่ยแทบจะไม่เคยเลยมั้ง ”}
^{“ นั้นไง พนักงานขึ้นมา ”}

^{แอนนาพูดพลางชี้นิ้วไปที่ห้องตรงข้ามห้องที่พวกเธอทำงานกัน ทั้งสองคนเดินออกจากห้องและไปขึ้นลิฟต์ สองสาวเดินมายังลานจอดรถ ต่างคนต่างจัดการเก็บของใส่รถ}
^{แอนนาขับรถนำไปก่อน และตามด้วยรถเอพริ้ว ที่กำลังมุ่งหน้าไปที่บ้านแอนนา}

ยามเย็น

^{“ พ่อคะ แม่คะ หนูมาแล้ว ”}^{เสียงของแอนนาเรียกพ่อแม่เธอ}
^{“ จ้า มาๆ แม่จัดโต๊ะข้าวเสร็จแล้ว ”}^{แม่แอนนาตอบ}
^{“ สวัสดีค่ะ คุณลุงคุณป้า หนูกำลังหิวเลย ”}^{เอพริ้วตอบพลางเอามือลูบท้องของตัวเอง}
^{“ เบา เบา เบาได้เบา ยัยเอพริ้ว ”}^{แอนนาหันไปดุเพื่อนตัวเอง}
^{“ แหมๆๆ ฉันแค่หยอกคุณป้านิดหน่อย ”}
^{“ ฮ่าๆๆ มาเถอะ แอนนา เอพริ้ว มากินข้าวกัน พ่อก็หิวแล้ว ”}
^{พ่อของแอนนาพูดพร้อมกับเอามือลูบท้องตัวเองแบบที่เอพริ้ว}

^{“ พ่อก็เล่นกับเขาด้วย ”}^{แอนนาพูดหยอกพ่อของเธอ}
^{“ หิวแล้วก็มานั่งกันเลย แม่ก็หิวข้าวแล้วนะ ”}^{พร้อมเอามือมาลูบท้องตัวเอง}

^{ที่โต๊ะอาหารในห้องครัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของพ่อ แม่ แอนนา และเอพริ้ว}
^{กินข้าวกันไป เล่าเรื่องต่างๆนาๆที่ผ่านมา พอได้เป็นสีสันระหว่างกินข้าว และ หลังกินข้าวเสร็จ}

^{“ วันนี้หนูมีความสุขมากเลยค่ะคุณลุง คุณป้า ” เอพริ้วกล่าว}
^{“ ถ้ามีโอกาส ก็มาอีกนะหนูเอพริ้ว ” เสียงพ่อของแอนนา}
^{“ ได้ค่ะ ถ้าวันไหนคุณลุง คุณป้า ว่างจากการทำงานแล้ว แวะมาเที่ยวบ้านหนูด้วยนะคะ ”}
^{เอพริ้วกล่าวอย่างสุภาพ}

^{“ เอพริ้ว นี้ก็เริ่มดึกแล้ว พรุ่งนี้เราต้องไปเสนองานแทนหัวหน้าในที่ประชุมอีก}
^{เธอกลับไปพักผ่อนได้แล้วละ กว่าจะถึงบ้านเธออีก ฉันป็นห่วง ”}^{แอนนากล่าว}
^{“ ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง ขับรถแปบเดียวก็ถึงบ้านฉันแล้ว ”}^{เอพริ้วตอบไปด้วย ยิ้มไปด้วย}
^{“ ใช่แล้วหนูเอพริ้ว พวกเราไม่ได้ไล่นะ แต่นี้ก็เริ่มดึก ถนนเส้นนี้มันเปลี่ยว}
^{ไม่เหมือนกับที่ใกล้ๆเขต ในเมือง รถยังเยอะอยู่ ”}
^{“ ไม่ต้องห่วงคุณป้า งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ อาหารอร่อยมาก ขอบคุณนะคะ ”}
^{เอพริ้วตอบพลางยิ้มไปด้วย}

^{แอนนา พ่อ และแม่ ก็พากันเดินไปส่งเอพริ้วที่รถ รถของเอพริ้วค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากโรงจอดรถที่บ้านของแอนนา ตอนนี้พ่อของแอนนานั่งดูทีวี แม่เคลียของที่โต๊ะอาหาร แอนนาช่วยแม่ทำความสะอาดถ้วยชาม ส่วนเจ้ามัวนอนอยู่บนตักให้พ่อเกาครางให้ เจ้ามัวหลับตาพริ้ม พร้อมเสียงเพอร์}
^{เพราะการเกาคางทำให้เจ้ามัวเคลิ้ม}

^{โดยปกติเจ้ามัวไม่ค่อยยอมให้ใครจับท้อง จับคางได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แล้วแต่อารมณ์ของเจ้ามัว}
^{มีแค่พ่อเท่านั้นที่เป็นสิทธิพิเศษสำหรับเจ้ามัว}

^{เฮ้อ!!เสียงของแอนนา หลังจากที่ทำงานมาทั้งวัน เธอก็ได้เอนนอนสักที}
^{เธอนอนไปพร้อมกับคิดถึงคำถามที่เอพริ้วถามเธอ เธอมีความฝันเช่นเดียวกันกับเอพริ้ว}
^{เพียงแต่เธอไม่เธอไม่ได้เล่าให้ใครฟัง แม้แต่กับพ่อแม่ของเธอก็เช่นกัน แล้วเธอก็หลับด้วยความเพลีย}

ศูนย์วิจัย

^{วันนี้คุณเอริก จะมาที่ศูนย์วิจัยของเรา ขอให้ทุกคนแต่งกาย}
^{ให้เรียบร้อยตามกฏของศูนย์วิจัย อย่าลืมป้ายชื่อของทุกคน}
^{ต้องมีติดตัวตลอดเวลา ห้ามหาย}

^{เสียงของหัวหน้าแอนนา แจ้งให้กับพนักงานใหม่ที่เข้ามาทำงานวันนี้}
^{ได้รู้กฏระเบียบของศูนย์วิจัยนี้}

^{" นี้....แอนนา เธอว่าเด็กใหม่หล่อป่ะ "}
^{" ยัยเอ...พริ้ว.... " เสียงของแอนนา พูดพร้อมกัดฟัน}
^{" ก็แหม เห็นเด็กใหม่ แล้วใจกระชุ่ม กระชวย "}
^{พร้อมหัวเราะเบาๆ}
^{" เธอนี้นะ ในหัวคิดแต่เรื่องคนหล่อ "}
^{เห็นเด็กใหม่มาทุกปี ก็ถามแต่แบบนี้ จริงๆเลยนะ ยัยเอพริ้ว}

^{" แอนนา เอพริ้ว มานี้ " เสียงหัวหน้าเรียกเธอทั้งคู่}
^{" ค่ะ หัวหน้า " ทั้งสองคน ขานรับพร้อมกัน}
^{" วันนี้ คงต้องให้พวกเธอ พาเด็กใหม่ เดินชมในศูนย์วิจัยแล้วหล่ะนะ พาไปดูแต่ละแผนก}
^{แล้วก็.....ถ้าใครไม่ใช่เสื้อแขนยาว ก็เอาเสื้อคลุมให้พวกเขาด้วยนะ ห้ามลืมเด็ดขาด!!! "}
^{" รับทราบค่ะหัวหน้า " ทั้งสองสาวตอบรับ อย่างไม่มีเงื่อนไข}

^{แอนนา และ เอพริ้ว เดินนำพาเด็กใหม่ทั้งหมด ไปดูการทำงานของแต่ละแผนก ซึ่งแต่ละแผนกก็จะแบ่งตามอายุของแต่ละบุคคล}

^{" วันนี้คุณเอริกจะมา ฉันยังไม่เคยเห็นเขาเลย วันนี้โชคดีจัง}
^{จะได้เห็นคุณเอริกแล้ว "}

^{เสียงของพนักงานกระซิบคุยกัน}

^{" เห็นหัวหน้าเราบอกว่าคุณเอริกเป็นคนยิ้มยาก หน้าตาเคร่งขรึมตลอดเวลา}
^{ไม่ค่อยคุยกับใคร จะมีแค่เรื่องงานเท่านั้นที่จะพูด "}^{พนักงานสาวคนหนึ่งกล่าว}

^{" แอนนา เธอว่าเราจะมีโอกาสได้เห็นคุณเอริกไหม "}
^{เอพริ้วถามแอนนาด้วยความอยากรู้}

^{" ถ้าเธอคิดว่าเจอ เธอก็ได้เจอ "}^{แอนนาตอบ}
^{" เธอนี้...จริงๆเลยนะ ไม่เคยจะหือจะอือ อะไรกับฉันเลย "}
"^{แล้วฉันผิดอะไร ฉันก็ตอบตามความเป็นจริง "}
^{แอนนาตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง สีหน้าที่เฉย พร้อมคิ้วที่ขมวด}

^{" ฉันก็ลืมไปว่าเธอน่ะ ตายด้านเรื่องผู้ชาย "}
^{เอพริ้วพูดพร้อมกับสีหน้าเซ็งๆ เหลือกตามองบน เบะปากใส่แอนนา}

^{" เฮ้อ..... "}^{แอนนาถอนหายใจพร้อมกับทำตาเหลือกมองบน}
^{" ยัยแอนนา เธอไม่ต้องมาเลียนแบบฉันเลยนะ "}
^{" ฉันจะเลียนแบบใครก็ได้ยะ "}
^{แอนนาพูดพร้อมกับเบะปากใส่เอพริ้วเพื่อนรัก}

^{ตอนนี้ก็พาเด็กใหม่เดินทั่วศูนย์วิจัยแล้ว ต่อไปก็ต้องบอกโซน}
^{ที่ห้ามเข้า ถ้าไม่ได้รับอนุญาต เพราะเป็นเขตอันตราย ไม่มีใครรู้ว่าเขตนั้นเป็นการวิจัยเกี่ยวกับอะไร}

เขตห้ามเข้า

" ^{ส่วนตรงนี้ คือเขตที่ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต "}
^{เสียงของแอนนาบอกกับบรรดาพนักงานหน้าใหม่ ที่ต้องเข้ามาทำงานที่ศูนย์วิจัยนี้}

^{" เพราะอะไรถึงห้ามเข้าครับ "}
^{เสียงของหนึ่งในพนักงานใหม่ทั้ง 20 คน ถามแอนนา}

^{" ก็เพราะ"}^{แอนนายังพูดไม่ทันจบประโยค}
^{" เพราะเป็นเขตอันตราย ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง ห้ามเข้าใกล้ "}
^{เสียงของชายหนุ่มพูดแทรกขึ้น ในขณะที่แอนนากำลังจะอธิบาย}

^{" และถ้าไม่มีคำสั่งให้มา ก็ห้ามมาเฉียดเขตนี้เด็ดขาด "}
^{เสียงทุ้มใหญ่ ที่ไม่มีใครในที่นี้เคยได้ยิน ทุกคนต่างหันไปมอง}
^{ที่ชายหนุ่มคนนั้นอย่างพร้อมเพรียงกัน}

^{" อะ......เออ ไม่ทราบว่า คุณคือ? "}
^{เขาเป็นใคร อยู่ๆก็พูดแทรกขึ้นมาแบบนี้ได้ยังไง แต่ดูจากการแต่งตัวแบบนี้ ใส่ชุดสูท}
^{แต่ไม่เรียบร้อย ท่าทาง ไม่น่าใช่พนักงานแน่นอน}

^{" ฉันจะเป็นใคร พวกเธอไม่ต้องมาสงสัย จำกฏของศูนย์วิจัยนี้ให้ได้ก็พอ "}

^{หลังจากสิ้นเสียงของชายหนุ่มปริศนา เขาก็เดินไปที่ห้องประชุม พร้อมกับสีหน้าที่เคร่งขรึม}

^{" แอนนา เธอว่าเขาจะใช่คุณเอริกไหม? "}
^{" ฉันว่า.......คงจะใช่ "}

^{ลักษณะท่าทางที่ได้ยินสาวๆคุยกัน ทำไมเหมือนกับเขาละถ้าใช่จริงๆ}
^{การนำเสนอโปรเจกวันนี้ เท่ากับว่า........คุณเอริกมาร่วมประชุมด้วยนะสิ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาละ}

ห้องประชุม

^{หลังจากมื้อเที่ยง แอนนา และ เอพริ้ว ต่างมารอในห้องประชุม ห้องที่ล้อมรอบไปด้วยหน้าต่าง ปิดด้วยผ้าม่านสีเทาทั้งสองด้านของห้อง โต๊ะที่ยาวเยียดตั้งอยู่กลางห้องประชุม}
^{เก้าอี้ฝั่งละสิบตัว วางห่างกันในระยะที่พอดี ทั้งสองสาวนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ}
^{นี้ก็บ่ายกว่าแล้วทำไมถึงมีมานั่งรอกันแค่สามคน}

^{" หัวหน้าคะ วันนี้มีอะไรเซอร์ไพรส์เรารึป่าวคะ "}
^{เอพริ้วถามหัวหน้าของเธอ ขณะที่นั่งรออยู่ในห้องประชุม}

^{" มีหรือไม่มี เธอก็จะรู้เอง แต่ที่แน่ๆ นำเสนอดีๆละ "}
^{หัวหน้าตอบเอพริ้ว ด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง นั่งรออย่างเรียบร้อย เขามือสั่นนิดๆ}
^{ยกมือขึ้นจับเนคไทล์ แทบตลอดเวลา}

^{" หัวหน้า แล้วนี้ ทำไมหัวหน้าแผนกของเรายังไม่มา}
^{ปกติเขามาตรงเวลามากนะ แล้วทำไมวันนี้ ถึงยังไม่มาอีกละคะ "}

^{แอนนาถามด้วยความสงสัย เพราะการประชุมในแต่ละครั้งหัวหน้าแผนกของพวกเธอ}
^{จะมาตรงเวลา ไม่เคยมาช้าแบบนี้}

^{แก๊ก!!! เสียงผลักประตูดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของทั้งสามคนที่นั่งรอ}
^{ว่าเมื่อไรหัวหน้าใหญ่ของแผนกพวกเธอจะมา}

^{" เชิญค่ะ คุณเอริก พวกเขามารอแล้วค่ะ "}

^{ห๊ะ!!! อะไรนะ!!! นี้หูฉันเพี้ยนไปไหม}
^{แอนนาได้แต่คิดว่าสิ่งที่เธอเห็นก่อนมื้อเที่ยงนั้น จะเป็นอย่างที่เธอคิดหรือป่าว}
^{เมื่อเธอได้ยินประโยคของหญิงสาว พูดเชิญใครบ้างคนเข้าห้องประชุม}

^{" แอนนา แอนนา เธอว่าจะใช่คนที่เราเจอไหม "}
^{" ฉันไม่รู้เลยเอพริ้ว เพราะฉันก็ไม่เคยเจอเขามาก่อน "}
^{" ฉันว่าน่าจะใช่นะ "}
^{" พวกเธอ ซุบซิบอะไรกัน "}

^{สายตาที่นิ่ง สุขุม ท่าทางเคร่ง ขรึม จ้องมองไปที่สองสาว ที่กำลังพูดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา}
^{โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า โปรเจกที่พวกเธอทำให้กับหัวหน้า คือโปรเจกของลูกชาย ผู้ที่มีพ่อเป็นเจ้าของศูนย์วิจัยแห่งนี้}

^{" ป่ะ.....ป่ะ ป่าวค่ะ คุณเอริก "}^{แอนนาตอบด้วยเสียงที่สั่น}
^{" ถ้าไม่มีอะไร ก็รีบๆนำเสนอมา ฉันมีเวลาไม่มาก "}
^{เสียงของชายหนุ่มดังมาจากหัวโต๊ะในห้องประชุม}
^{พร้อมกับสายตาที่จ้องมายังแอนนา อย่างไม่ละสายตา}

^{บ้าเอ้ย!!!วันนี้วันอะไรทำไมถึงได้มานำเสนอให้กับคุณเอริกเนี่ย หัวหน้าก็ไม่บอกสักคำว่าใครสั่งให้ทำ จ้องฉันขนาดใครจะนำเสนอได้}

^{" พวกเธอจะเริ่มได้รึยัง "}

^{เอริกนั่งลงที่เก้าอี้ ที่ถูกตั้งไว้ที่หัวโต๊ะ พร้อมกับเอนตัวพิงผนักเก้าอี้เล็กน้อย}
^{พร้อมกับใช้มือข้างซ้ายรองที่ใต้คางตัวเองเพื่อรอฟังการนำเสนอของทั้งสองสาว}

^{การนำเสนอวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น แอนนานำเสนออย่างเต็มที่เอพริ้วคอยนำเสนอรูปภาพประกอบ ส่วนหัวหน้านั่งฟังคำสั่งของเอริกว่ามีอะไรที่ต้องแก้ไขเพิ่มเติมบ้าง}

^{" พวกเธอทำงานได้ดีมาก วันนี้พอแค่นี้ก่อน"}
^{ฉันยังมีธุระที่ต้องไปทำอีก คุณเลขาช่วยนำคำสั่งนี้ไปให้แผนกจัดสรรชุดให้ผมด้วยนะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้โทรหาผมได้เลย "}

^{สิ้นสุดเสียงของเอริก เขาก็ลุกเดินออกจากห้องประชุมไป เหลือเพียง แอนนา เอพริ้ว}
^{หัวหน้าแผนก หัวหน้า และคุณเลขาของเขาไว้ ทุกคนต่างทยอยเก็บอุปกรณ์ที่เตรียม}
^{นี้ก็ถึงเวลาเลิกงานพอดี ฉันอยากกลับบ้านแล้ว}

^{" นี้แอนนา วันนี้ฉันคงต้องกลับก่อนเธอนะ พอดีฉันต้องไปจัดการธุระที่บ้านก่อนน่ะ "}
^{เอพริ้วบอกกับแอนนา ก่อนที่จะเดินออกจากห้องประชุม}

^{" จ้า โอเค เธอก็ค่อยๆขับรถไปนะ พรุ่งนี้เจอกันเอพริ้ว "}

^{คิดถึงแม่ กับ พ่อ จังเลย วันนี้ก็เลิกงานสักที จะได้กลับบ้านแล้ว}
^{นี้ก็เย็นมากแล้วนะเนี่ย เก็บของเสร็จแล้ว ไปแวะซื้ออะไรที่ตลาดข้างศูนย์วิจัยไปฝากพ่อ กับ แม่}
^{สักหน่อยดีกว่า}

ตลาดเย็น

_{ว้าวววววว!!! ตลาดเย็นที่ใจกลางเมืองฉันไม่ได้มาเดินแค่ 2 ปี}
_{พัฒนาเยอะขนาดนี้เลย สงวัยวันนี้ต้องเดินให้ชุ่มช่ำสะแล้ว ของกินเต็มไปหมดเลย}
_{ไปหาดูของกินอร่อยๆให้พ่อ กับ แม่ ดีกว่า}

_{" หลีกทางหน่อย!!! หลบไปสิ!!! หลบไป๊!!! "}

_{ปั๊ก!!! โอ้ยย!!! ไหล่ฉัน ใครมาชนฉันเนี่ย}
_{นี้มันชุดที่ฉันกับเอพริ้ว ช่วยกันออกแบบให้กับแผนกวิจัยนิ แล้วป้าคนนี้มาจากไหน มาอยู่ที่นี้ได้ยังไง?}

_{" หนู! หนู! ช่ะ....ช่วยป้าด้วย ป้าไม่อยากไปอีกแล้ว ป้าอยากกลับบ้าน ฮือ...."}
_{" คุณป้า ใจเย็นๆนะคะ ป้ามาจากไหนเหรอคะ ทำไม"}
_{" ไปจับตัวมาให้ได้ ค้นหาให้ทั่ว!!! "}_{เสียงของผู้ชายคนหนึ่ง ตะโกนดังถ่ามกลางตลาดเย็น}
_{" แม่หนู ช่วยป้าด้วย ป้า....เหนื่อย.....เหลือ........"}

_{สิ้นสุดเสียงของหญิงปริศนา ที่แอนนากำลังโอบเธอไว้ในอ้อมกอด เธอเป็นใคร ทำไมถึงใส่ชุดของศูนย์วิจัย แอนนาพยายามพยุงตัวของหญิงสาวปริศนาขึ้น เพื่อจะพาไปนั่งที่เก้าอี้ ที่ตลาดจัดไว้}
_{สำหรับนั่งพัก ในจังหวะที่เธอกำลังพยายามใช้มือจับแขน มือของเธอก็ไปดันแขนเสื้อของหญิงปริศนาขึ้น และเผยให้เห็นบางอย่าง ที่แอนนาไม่เคยคิดมาก่อน}

_{" นี้มัน.......อะไรกัน! ทำไม......บนแขนเธอ ไม่มีเวลาระบุละ!!! "}
_{เป็นไปไม่ได้ ฉันตาฟาดแน่ๆ จะเป็นไปได้ยังไง นี้มัน......อะไรกัน?}
_{แอนนาตกตะลึงกับสิ่งที่เธอเห็น บนแขนของหญิงปริศนา ไม่มีเวลาระบุไว้ ไร้ร่องรอย แอนนาสีหน้าซีด เหงื่อออก เธอทั้งตะลึงกับสิ่งที่เธอเห็น และ เกิดคำถามมากมายในหัวของเธอ เธอได้แต่คิดไปคิดมา เรี่ยวแรงที่จะพยายามพยุงหญิงปริศนา ก็หายไปทันที เธอได้แต่นั่งมองหญิงปริศนาที่อยู่ตรงหน้า เธอทำอะไรไม่ถูก และ ไม่รู้ว่าจะต้องพาหญิงปริศนาคนนี้ไปที่ไหน}

_{" เจอตัวแล้ว เธออยู่นี้ เอาเปลมา! "}
_{เสียงของชายปริศนาตะโกนบอกพรรคพวก แอนนายังคงนั่งตะลึงอยู่ที่เดิม บรรดาชายหนุ่มเดินมาพร้อมกับเปลและผ้าสีขาวผืนใหญ่ขนาดห่มตัวหญิงปริศนาได้ ผู้หญิงคนนี้ยังไม่ตาย}
_{โดยที่เธอไม่มีเวลา เป็นไปไม่ได้ แล้วทำไมเธอถึงไม่มีมันละ}

_{" จับตัวเธอไป! เธอเห็นแล้ว! ความลับนี้จะเปิดเผยไม่ได้ "}
_{" ฉะ....ฉัน ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ฉันไม่รู้เรื่อง เธอวิ่งมาชนฉันเอง อย่าจับแันไปเลยนะ "}
_{" ไม่ได้! เธอเห็นแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไ่ม่มีเวลา เท่ากับเธอรู้ความลับ เธอต้องไปกับพวกเรา "}
_{" จะพาฉันไปไหน ฉันไม่ไป ปล่อยฉันนะ! "}_{แอนนาตอบ และพยายามดื้น เพื่อให้หลุดจากมือของชายทั้งคนที่จับแขนเธอไว้}

_{" ถึงเธอไปกับเรา ก็มีคนมาหาเธออยู่ดี เพราะพวกฉันเห้นหน้าเธอแล้ว}
_{ต่อให้เธอหนี ก็ไม่พ้นหรอก "}_{ชายแปลกหน้าพูดกับแอนนา}
_{" ฉันยังมีพ่อ แม่ มีภาระงานที่ต้องทำอยูนะ "}
_{แอนนาพูดพร้อมกับน้ำเสียงที่สะอื้น เธอยังเดินตลาดไม่ครบ ของยังไม่ได้ซื้อไปฝากพ่อ กับ แม่ เธอร้องไห้ไม่หยุด ชายแปลกหน้าสองคนจับแขนเธอ พาเธอเดินไปยังรถที่พวกเขาขับมา รถพวกนี้}
_{เธอไม่คุ้นตาเลยสักนิด แต่ชุดที่บรรดาชายแปลกหน้าใส่นั้น เธอจำได้ดี}

_{" ไป....ขึ้นรถไป เธออย่าทำตัวมีปัญหา "}_{เสียงของแปลกหน้าพูดขึ้น}
_{" ไม่! ฉันไม่ไป ฉันไม่ขึ้นไป! ฉันผิดอะไร ถึงต้องจับตัวฉันมา "}
_{เธอพูดไปด้วย และ ขัดขืนด้วยแรงที่มี}

_{" เพราะเธอรู้ ในสิ่งที่เธอไม่ควรรู้ยังไงละ "}
_{ชายแปลกหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุ ดัง ทำให้แอนนาสะดุ้งกับน้ำเสียง}

_{" ปล่อยเธอ "}
_{เสียงของชายหนุ่มพูดแทรก เสียงทุ้ม สุขุม เป็นเสียงที่แอนนาคุ้นเคย}

_{" คุณเอริก "}
_{แอนนาพร้อมกับหันไปทางเสียงชายหนุ่ม ใช่แล้วเสียงของเอริก}
_{ที่เธอนำเสนอโปรเจกให้ขาฟังในวันนี้ เขามาที่นี้ทำไม แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับผู้หญิงคนนี้}

_{" พวกนาย พลาด......แล้วดูสิ คนที่ตลาดจ้องมองมากันหมด รีบเอาขึ้นรถ}
_{กล้บไปที่ศูนย์วิจัย เดี๋ยวนี้!!! "}

_{เอริกพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน เขาโมโหมาก กับสิ่งที่บรรดาพนักงานของเขาทำ เอริกทั้งโมโห ทั้งโกรธ เขายืนจ้องหน้าแอนนา แววตานิ่ง}

_{" เธอ มากับฉัน อย่าชักช้าลีลา ฉันไม่มีเวลามานั่งรอเธอนะ "}_{เขาออกคำสั่งกับแอนนา}
_{" ฉันไม่ไป ฉันจะรู้ได้ยังไง ว่าคุณจะพาฉันไปไหน แล้วป้าคนนั้นจะปลอดภัยไหม}
_{แล้วป้าคนนั้นเกี่ยวอะไรกับคุณ แล้วผู้ชายพวกนั้นทำไมใส่ชุดที่ฉันออกแบบให้กับศูนย์วิจัยที่ฉันทำงานอยู่ "}

_{เธอพูดพร้อมกับจ้องไปที่ตาของเอริก สีหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว ความสงสัย และคำถาม}
_{ที่ถาโถมเข้ามาในหัวเธอ}

_{" เธอ นี้...มัน....เลิกตั้งคำถามกับฉันได้แล้ว ฉันปวดหัว "}
_{" ในฐานะที่ฉันทำงานที่ศูนย์วิจัยของคุณ และ ฉันเห็นคุณป้าคนนั้น และเห็น "}
_{แอนนาหลบสายตาเอริกไปพักหนึ่ง}

_{"เห็นอะไร "}_{เอริกถามพร้อมกับจ้องไปที่แอนนา}
_{" ฉันเห็น......ฉันไม่บอกคุณหรอก "}_{แอนนาพยายามหลบสายตาเขาอีกครั้ง}
_{" ฮึ ถึงเธอไม่บอกฉันก็รู้ จะขึ้นรถเอง หรือ จะให้ฉันอุ้มเธอขึ้นรถ ถ้าเธอยังถามอีก}
_{ฉันจะเอาเธอไปทิ้งกลางทาง "}
_{" คุณจะบ้าเหรอ รถฉันก็มี ฉันกลับบ้านเองได้ ไม่ต้องให้คุณไปส่ง "}
_{" รถเธอนะเหรอ ฉันสั่งให้ยกไปไว้ที่ศูนย์วิจัยแล้ว "}
_{" คุณรู้ได้ยังไงว่าคันไหนรถฉัน "}
_{" เธอคิดว่า พนักงานขับรถเข้าออก ศูนย์วิจัยฉันบ่อย ฉันจะไม่รู้เหรอว่ารถคันไหน}
_{ทะเบียนอะไรเป็นของใคร "}_{พูดจบ เขาก็ยิ้มมุมปากใส่แอนนา}

_{" นี้คุณเก็บข้อมูลของพนักงานทุกคนเลยเหรอ คุณนี้เกินไปจริงๆ "}
_{แอนนาพูดพร้อมกับน้ำเสียงที่ไม่พอใจ ที่รู้ว่าเอริกแอบเก็บข้อมูลพนักงานทุกคน}

_{" แน่นอน เพื่อความปลอดภัยของศูนย์วิจัยฉัน ถึงฉันไม่ทำ คนอื่นก็ทำ สรุปจะไปกับฉันได้รึยัง"}
_{เอริกถามแอนนา พร้อมกับจ้องหน้าแอนนาอีกครั้ง}

_{" ฉันไม่ค่อยชอบการเป็นจุดเด่นในสายตาผู้คนหรอกนะ}
_{เธอช่วยรีบขยับร่างกายเธอขึ้นรถฉันสักทีเถอะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน "}

_{เอริกพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาจับที่หัวคิ้วของเขา พร้อมกับนิ้วที่ลากไปตามแนวคิ้วของเขา เอริกยืนมองไปรอบๆ เอริกได้ยินเสียงคนในตลาดซุบซิบคุยกัน สายตาที่จ้องมองมาที่เอริก ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่เขาจะขึ้นไปนั่งรอแอนนาในรถ ประตูรถเปิดค้าง เอริกนั่งรอและใช้สายตาจ้องไปที่แอนนา}

_{" เธอจะลีลาอีกนานไหม ความอดทนฉันมีขีดจำกัด "}
_{เอริกถามแอนนาอีกครั้ง เธอหันหน้าหนี เพื่อหลบสายตาของเอริก จะทำยังไงดี}
_{รถก็ไม่อยู่ที่นี้แล้ว นี้ฉันต้องไปกับเอริกจริงๆเหรอ แต่ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าสิ่งที่ได้เห็นมันคืออะไร}
_{ถ้าถามเขาจะตอบไหมนะ ต้องลองสักครั้งแล้ว}

_{" ได้ ฉันจะไปกับคุณ แต่.... "}
_{" แต่อะไร "}_{เอริกถามแอนนาด้วยเสียงที่ดุ}
_{" ถ้าฉันถามอะไรนาย คุณต้องตอบคำถามฉัน คุณตกลงไหม "}
_{เขาจะยอมตอบคำถามฉันไหมนะ แล้วถ้าเขาไม่ยอมละ}

_{" ได้ ถ้าตอบได้ฉันจะตอบ ถ้าคำถามไหนไม่ได้ฉันจะไม่ตอบ "}
_{" โอเค ดีล "}
_{แอนนายอมขึ้นรถไปแต่โดยดี หากเธอไม่ยอม ก็คงได้เดินกลับศูนย์วิจัย}
_{ซึ่งอยู่ไกลจากตลาดพอสมควร}